sleep.

Door Lorin Posthumus van ProjectLorin, in samenwerking met Innerstate. Hoe vind je je focus terug? Je focus vinden en vooral niet afgeleid raken is nog knap lastig. Het ene moment zit je met je neus in dat leuke boek, maar voor je het weet heb je alweer een half uur je telefoon in je handen. Hoe dan?! Tegenwoordig is er één valuta belangrijker dan geld: je aandacht. Bedrijven doen er álles aan om je aandacht te trekken, zodat ze iets aan je kunnen verkopen. Wie de meeste aandacht trekt, is populair. Het resultaat? We worden doodgegooid met drukke reclames, schreeuwende billboards en hysterische online reclames. Tja, probeer dan nog maar eens je focus te vinden. Hoe ga je daar nou mee om? ProjectLorin, aangenaam! Het zal je niet ontgaan zijn dat de tekst hierboven een andere auteur heeft. Niet je normale schrijver, namelijk Jeroen, maar ‘Lorin’. Jeroen heeft mij namelijk gevraagd of ik mijn kennis wilde delen met jou, et voila! Ik ben Lorin en mocht je me nog niet kennen, dan kun je me vinden onder @projectlorin op zowel Instagram als TikTok. Vaak maak ik content over mentale gezondheid, hypersensitiviteit en ADHD, op een luchtige manier. Ja, het is niet altijd makkelijk, klopt. Maar het leven is een feest en we kunnen altijd zelf de slingers ophangen. Aandachttekort In die eerste alinea sprak ik over aandacht en focus. Aandacht als valuta en schreeuwende reclames die jouw aandacht willen en je van je focus af halen. Als er één ding is wat vaak geassocieerd wordt met ADHD, dan is het wel een tekort aan focus en aandacht. De vraag die ik je dan ga stellen: klopt die aanname wel? Ik denk van niet. Als ervaringsdeskundige met ADHD kan ik je vertellen dat ik genoeg aandacht heb. Vind ik iets leuk, interessant of zie ik er de urgentie van in? Dan heb ik een messcherpe focus. Wat ik wél merk is dat in deze wereld waarin alles gaat over aandacht, ik snel afgeleid raak. En dat is me een partij vermoeiend. Weg focus! Hoe vind je dan toch meer focus? Simpel. Input verminderen. Oké, dat klinkt makkelijker dan het is. Ik ben me heel bewust van het feit dat zomaar je telefoon wegleggen en iets anders doen enorm lastig is. Dat is niet helemaal je eigen schuld, no worries. De content op alle soorten media is echt gemaakt om je aandacht te trekken en je dopamine lekker te laten stromen. Resultaat? Je wil meer, meer, meer en je aandachtspanne gaat eraan. Geen goed recept voor focus. Mijn advies daarin is om je heil eens te zoeken buiten die schermen om. In het begin is dat knap lastig, want wat doe je ook alweer graag als hobby? Als je niet weet wat je moet doen, is dat schermpje al heel snel weer te vinden in je hand.  Tips voor minder scherm en meer focus Tip 1: blokkeer die apps. Er zijn genoeg apps of ingebouwde functionaliteiten op je telefoon om de sociale media apps op je telefoon te blokkeren. Zelf heb ik een Android telefoon en daar heb je bijvoorbeeld de functie ‘Standen’. Staat jouw ‘stand’ dan aan, dan kun je gewoonweg niet in de apps die jij geblokkeerd wil hebben. Ga maar wat anders doen! Tip 2: probeer gewoon eens wat. Vage tip, maar laat het me uitleggen. Als je niet weet wat je leuk vindt om te doen behalve doomscrollen, probeer gewoon eens wat. Bak een taart, maak een uitgebreid recept, ga wandelen, dansen, puzzelen… En vind je het niet leuk? Dan doe je wat anders. Er is niemand die jou verplicht om voor altijd, elke dag, tot je laatste adem cake te bakken. Maak een lijst en plan eens wat in om te proberen.  Tip 3: geef jezelf schermtijd. ‘Maar Lorin, ik moest mijn scherm toch wegleggen?’. Klopt, maar als ik zeg dat jij niet aan een paarse olifant mag denken, waar denk je dan aan? Een paarse olifant. Jezelf compleet iets verbieden werkt vaak averechts.  Je aandacht is tegenwoordig dus je grootste rijkdom. In tegenstelling tot het geld in je portemonnee, kun je er alleen niet zomaar meer van krijgen. Je hebt nou eenmaal een bepaald potje ervan en daar moet je het mee doen. Om het cirkeltje rond te maken en antwoord te geven op de vraag aan het begin: geniet van alle content, maar doe het met mate.  - Lorin

Door Jeroen - Innerstate Melatonine heeft een bijna magische reputatie opgebouwd als dé oplossing voor slaapproblemen. Een paar druppels of een tablet voor het slapengaan en je zou binnen no-time in dromenland belanden. Maar wie iets dieper kijkt, ziet dat dit beeld niet klopt. Melatonine is geen quick fix, en zeker geen langdurige oplossing. Wat melatonine wél (en niet) doet Melatonine is een lichaamseigen hormoon dat helpt om je biologische klok te reguleren. Het geeft je brein een seintje dat het donker wordt en tijd is om te gaan slapen. Maar dat is ook precies wat het doet: het regelt de timing van je slaap, niet de diepte, kwaliteit of ontspanning die nodig is om goed te slapen. Je kunt melatonine dus vergelijken met een verkeerslicht. Het kan aangeven wanneer het tijd is om af te remmen, maar het zorgt er niet voor dat je daadwerkelijk ontspant of je hoofd tot rust komt. Stress, overprikkeling of hormonale disbalans worden niet aangepak   Te veel en te laat: het risico op suf wakker worden Een van de grootste problemen is dat melatonine vaak verkeerd wordt gebruikt: te laat op de avond en in te hoge doseringen. In veel supplementen zit 1 mg of meer (vaak meer dan op het etiket staat), terwijl een effectieve dosis voor volwassenen vaak niet hoger hoeft te zijn dan 0,1 tot 0,3 mg, blijkt onder andere uit onderzoek van de Amerikaanse slaapexpert Dr. Michael Breus (PhD, klinisch psycholoog en specialist in slaapgeneeskunde). Een te hoge dosering kan ervoor zorgen dat je 's ochtends wakker wordt met een overschot in je bloed. Dat geeft geen fris gevoel, maar juist een loom, duf begin van je dag. Het is een veelvoorkomende klacht bij mensen die langdurig melatonine slikken.   Hormonaal systeem uit balans Melatonine is een hormoon. En externe toediening van een hormoon kan ertoe leiden dat je lichaam minder eigen melatonine gaat aanmaken. Met andere woorden: je maakt jezelf afhankelijk van iets van buitenaf in plaats van je natuurlijke ritme te ondersteunen. Dit kan vooral problematisch zijn bij langdurig gebruik. Het RIVM gaf in 2019 al aan dat het gebruik van melatonine zonder doktersadvies niet zonder risico is, juist vanwege die hormonale werking en het gebrek aan standaardisatie in dosering.   Experts waarschuwen voor vrij gebruik Steeds meer professionals trekken aan de bel. Zo gaf ook professor Eus van Someren, slaaponderzoeker aan het Nederlands Herseninstituut, eerder aan dat melatonine "geen slaapmiddel is" en dat het alleen zinvol is bij verstoringen in het bioritme, zoals jetlags of nachtdiensten, en dan ook nog in zeer lage doseringen en op een exact tijdstip. Bovendien pleiten deskundigen voor beperking van de verkoop via drogisterijen, omdat veel melatoninesupplementen niet betrouwbaar zijn qua dosering en kwaliteit.   Een beter alternatief: je lichaam natuurlijk ondersteunen In plaats van externe melatonine te slikken, kun je beter werken aan de basis: het kalmeren van je stresssysteem, het herstellen van je bioritme en het ondersteunen van je natuurlijke melatonine-aanmaak. Wil je toch ondersteuning vanuit supplementen, kies dan voor iets natuurlijks. Dat kan met ingrediënten zoals Griffonia (5-HTP), passiebloem, kamille en valeriaan, want die dragen bij aan natuurlijke aanmaak van melatonine, ontspanning en rust, waardoor je lichaam zelf beter in staat is om in slaap te vallen en dieper te slapen. Deze aanpak ondersteunt je eigen systeem, zonder het over te nemen. En dát is waar duurzame slaap begint. Innerstate Sleep is daarop ontwikkeld: een formule die je eigen ritme ondersteunt, zonder het over te nemen én zonder synthetische melatonine. Je vindt Innerstate Sleep hier.

Door Jeroen – Innerstate.6 minuten leestijd. Wanneer je been breekt, krijg je bloemen, een kaartje en hulp bij de trap. Breek je iets vanbinnen? Dan krijg je stilte. 'Maar je ziet eigenlijk helemaal niet dat er iets aan de hand is'. Het verschil in begrip tussen wanneer je 'iets' zichtbaars of onzichtbaars hebt is een wereld van verschil. Het is een maatschappelijke blinde vlek die mensen met onzichtbare mentale of lichamelijke klachten dagelijks op zichzelf teruggeworpen krijgen. En ik weet dat, omdat ik daar zelf in ben vastgelopen. Niet omdat ik iets verkeerd deed, maar omdat de buitenwereld niets zag. Wat begon met mentale overbelasting, altijd moeten, nooit stilstaan, werd fysieke pijn: Mijn handen doen chronisch pijn. Dingen als koken, typen, tandenpoetsen zijn soms lastig. Maar mensen zien niets. Geen zwelling, geen gips, geen verband. En dus word er vaak gedacht: het zal wel meevallen. Dat is het moment waarop het tweede gevecht begint. Niet alleen tegen de pijn zelf, maar tegen de constante twijfel van anderen. Tegen het uitleggen, het verklaren, het verdedigen. Tegen de vraag: "Waarom kun je dit niet gewoon? Je doet toch normaal?" En eerlijk: ik begrijp ergens ook waar dat vandaan komt. We zijn als mensen nu eenmaal visueel ingesteld. We reageren instinctief op wat we kunnen zien. Dat maakt het niet per se fout, maar het maakt het voor mensen met onzichtbare klachten wel ingewikkelder. De glimlach als zelfbedrog Lange tijd heb ik mijn glimlach gebruikt als schild. Om mezelf bij elkaar te houden, om niet te hoeven uitleggen, om anderen gerust te stellen. Maar die glimlach werd op den duur een leugen die ik zelf ging geloven. Een poging om te doen alsof het er niet was. Alsof er niets aan de hand was. Het werkte averechts: ik liep weg van mijn eigen pijn. En het werd steeds moeilijker om die nog met iemand te delen. Ik heb geleerd dat die glimlach ook iets anders deed: het gaf het verkeerde signaal. Naar de buitenwereld straalde ik uit dat alles wel ging, terwijl dat niet zo was. En dat is iets wat ik nu anders doe. Ik weet inmiddels dat het oké is om te zeggen: het gaat even niet. Dat kwetsbaarheid niet iets is om je voor te schamen, maar iets wat je juist verbindt met anderen. Je hoeft je pijn niet altijd te verpakken in een lach. En anderen hoeven het ook niet te raden. Je hoeft niet de enige te zijn Dat is het venijn van onzichtbare pijn. Je wilt het delen, maar je voelt je niet altijd begrepen. Je zoekt ruimte, maar je krijgt soms goedbedoelde adviezen die niet raken aan wat er echt speelt. Dus trek je je terug. Je vecht al tegen de pijn, tegen je eigen lichaam of hoofd, en dan komt daar ook nog het gevecht bij om serieus genomen te worden. Dat maakt moe. Dat maakt eenzaam. En het is niet alleen mijn verhaal. Dit is iets waar honderdduizenden mensen in Nederland dagelijks tegenaan lopen: mensen met fibromyalgie, chronische vermoeidheid, burn-out, angststoornissen, ADHD, depressie, prikkelbare darm syndroom, of klachten zonder duidelijke medische oorzaak. De lijst is lang, maar wat ze delen is dit: hun lijden wordt vaak niet gezien, en dus niet altijd erkend. Waarom we beter reageren op een gebroken been Uit mijn eigen ervaring weet ik hoe snel mensen oordelen als iets niet zichtbaar is. Maar dat oordeel is vaak niet uit onwil. Het is diepgeworteld in hoe onze hersenen empathie aansturen. Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat onze zogenaamde 'reparatiereflex' wordt getriggerd door visuele prikkels. Als je iemand ziet struikelen of met gips loopt, activeert je brein automatisch gebieden die pijn herkennen. Daardoor voelen we letterlijk mee en willen we helpen. Bij mentale of onzichtbare pijn gebeurt dat minder. Er is niets te zien. Geen schreeuw, geen wond. Dus de automatische empathie blijft uit. Daar komt bij: zichtbare aandoeningen hebben meestal een duidelijk herstelpad: zes weken gips, dan fysio. Onzichtbare klachten zijn grilliger, langduriger, moeilijker te plaatsen. Dat maakt steun geven lastiger. Zoals Ernst Koster van de Universiteit van Vlaanderen uitlegt, willen mensen graag helpen zolang ze het gevoel hebben dat het ergens toe leidt. Maar als herstel uitblijft of onvoorspelbaar verloopt, haakt men af. De steun die eerst ruimhartig werd gegeven, droogt op. Want niemand weet hoe lang het nog duurt. Of wat ze moeten zeggen. Of hoe ze het moeten benoemen zonder iets fout te doen. Het ongemak van het gesprek Het is op het moment gewoon veiliger om te zeggen dat je een peesontsteking hebt dan dat je emotioneel uitgeput bent. Lijden, zeker psychisch, vinden we ongemakkelijk. Vraag aan iemand hoe het écht gaat, en de ongemakkelijkheid neemt toe. Daarom kiezen veel mensen voor de veilige route: zwijgen. Maar die stilte maakt het juist zwaarder. Het is net die fase als het een klein beetje beter gaat, dat de buitenwereld denkt dat alles weer normaal is. Dat is juist één van de moeilijkste fases. Want de buitenkant lijkt hersteld, terwijl de binnenkant nog volop worstelt. En het begrip is dan vaak verdwenen. Het oordeel over mentale klachten Een gebroken been roept geen moreel oordeel op. Niemand zegt: "Dat is je eigen schuld." Maar bij psychische klachten gebeurt dat soms wel. Dan hoor je: "Misschien moet je wat positiever denken" of "Je moet jezelf er een beetje uittrekken." Alsof je gekozen hebt voor uitputting. Alsof je je lijden zelf hebt gecreëerd. Dat komt voort uit een diepgeworteld geloof in maakbaarheid. Wie succesvol is, heeft het aan zichzelf te danken. Wie uitvalt, is zwak. Maar mentale klachten en onzichtbare pijn zijn niet maakbaar. Ze zijn complex, multifactorieel, vaak deels genetisch bepaald. En bovenal: ze zijn écht. Net zo echt als een gebroken bot. Alleen onzichtbaar. Wat we nodig hebben: ruimte, taal en normalisering Wat mensen met onzichtbare klachten nodig hebben, is geen medelijden. Ze hebben ruimte nodig. Erkenning. Het mag ongemakkelijk zijn. Je hoeft het niet op te lossen. Maar door alleen al te luisteren en te zeggen: "Ik geloof je," doe je al zoveel.  Want de impact van onzichtbaar lijden zit niet alleen in de klacht zelf. Het zit in het continu moeten uitleggen. In het vechten voor erkenning. In het gemis aan steun. In de blik van de ander die zegt: "Maar je ziet er goed uit." Dus als je iets wilt doen, kijk dan voorbij de glimlach. Vraag door. Geef ruimte aan de nuance. En weet dat niet alle pijn zichtbaar is. Maar wel voelbaar. Elke dag weer. Laten we onszelf en elkaar leren zien, ook als er niets te zien lijkt. Bronnen Koster, E. (z.d.). Waarom hebben we meer begrip voor iemand met een gebroken been dan voor iemand met een depressie? Universiteit van Vlaanderen. YouTube. Geraadpleegd via: https://www.universiteitvanvlaanderen.be Craig, K. D. (2009). The social communication model of pain. Canadian Psychology/Psychologie canadienne, 50(1), 22–32.[Toont hoe zichtbaar gedrag pijnsignalen versterkt in sociale communicatie.] Decety, J., & Jackson, P. L. (2004). The functional architecture of human empathy. Behavioral and Cognitive Neuroscience Reviews, 3(2), 71–100.[Beschrijft de neurale basis van empathie en hoe zichtbare prikkels zoals verwondingen sterke respons oproepen.] Vlaeyen, J. W. S., & Linton, S. J. (2000). Fear-avoidance and its consequences in chronic musculoskeletal pain: A state of the art. Pain, 85(3), 317–332.[Gaat in op de complexiteit en onzichtbaarheid van chronische pijn en het effect op gedrag.] Luyten, P., & Fonagy, P. (2016). The stress–vulnerability model of depression revisited: The role of self-critical perfectionism. Clinical Psychology Review, 51, 1–14.[Beschrijft hoe individuele kwetsbaarheid, zoals perfectionisme, bijdraagt aan psychisch lijden.] ReumaZorg Nederland. (2022). Onzichtbaar ziek zijn.[Rapport over de sociale gevolgen van onzichtbare fysieke aandoeningen.] Open Boek Nijmegen. (2023). Mentale gezondheid bespreekbaar maken onder jongeren.[Burgerinitiatief dat het stigma op psychisch lijden wil doorbreken door onderwijs en storytelling.] Warmste Week België (2025). Thema: Onzichtbaar ziek zijn.[Jaarcampagne die onzichtbaar lijden onder de aandacht brengt in media en samenleving.]