Altijd 'aan' staan, hoe lang hou je dat vol?
Geschreven door Rosa van Lenten.
Een vriendin vroeg me jaren geleden: “Rosa, hoe dóe je dit allemaal? Hoe lukt het je om naast alles wat je al doet óók nog naar de freaking sportschool te gaan?” Ze was oprecht nieuwsgierig voor zichzelf, omdat ze merkte dat het haar niet altijd lukte om alle ballen in haar leven hoog te houden. Ze vroeg zich af hoe ik overeind bleef en er ook nog goed en gezond uit kon zien, terwijl ik drie levens tegelijk leek te leven.
Zelf heb ik me dat bij anderen ook weleens afgevraagd. “Hoe dóen ze het allemaal?” Succesvolle bedrijven combineren met een gezinsleven, elk weekend feesten en daarnaast nog allerlei creatieve projecten oppakken. Vol bewondering keek ik naar mensen met ogenschijnlijk moeiteloos volle levens. En ondertussen dacht mijn vriendin dat ík het allemaal voor elkaar had.
Maar een echt antwoord op haar vraag had ik niet. Achter de schermen kon ik nauwelijks slapen van de stress. Ik vond het moeilijk om echt te ontspannen wanneer ik vrij was en ik had bijna dagelijks vanaf het begin van de middag knallende koppijn.
Ik kom uit een familie waarin meerdere chronische ziektes voorkomen, waaronder de schildklierziekten Graves en Hashimoto. Dit zijn auto-immuunziekten die sterk samenhangen met langdurige stress. Ik ben altijd bang geweest dat mij dat ook zou overkomen. Onbewust dacht ik dat als ik maar hard genoeg werkte, het mij bespaard zou blijven. Alsof ik het noodlot kon ontvluchten door nóg meer mijn best te doen en nóg harder te rennen.
Ik werkte fulltime als ondernemer, volgde tegelijkertijd een post-hbo-opleiding en nam de mantelzorg voor mijn oma over om mijn moeder te ontlasten. Daarnaast sportte ik, begon ik een podcast en had ik een sociaal leven waarin ik niet alleen plezier maakte, maar er ook altijd voor anderen was. Ik racete van hot naar her om iedereen te helpen die dat nodig had. Nobel, hè? Totdat ik instortte en er voor helemaal niemand meer kon zijn.
De signalen waren er al jaren. Spanning, hartkloppingen, astma, eczeem en slecht slapen. Ik stond altijd 'aan'. Maar ik wuifde het weg. “Iedereen heeft wel wat.” Soms verstopte ik mijn eczeem onder een dikke laag make-up, waardoor het voor de buitenwereld leek alsof ik prima functioneerde. Achteraf gezien was het een uitputtingsslag. Nu zou ik bijna willen zeggen dat ik mezelf in die periode heb mishandeld door zo lang en zo ver over mijn grenzen te gaan.
De zwangerschap die mijn leven veranderde liet me inzien dat mijn lichaam, dat al jaren wanhopig om aandacht vroeg, op was. Ik kwam volledig tot stilstand. Mijn lichaam kon niet meer. En nu pas leer ik luisteren. Steeds beter. Steeds vaker. En dat is een zegen!
Deel
